Sunday, February 17, 2013

Bawal na Pag-ibig: Astig Kong Mahal 11

By: Prince Sky
Roxas City
E-mail: edterchellesoriano@gmail.com
Facebook: edterchellesoriano@yahoo.com


"Mr. Silverio, where are you going?"

Hindi sumagot si Philip at patuloy lang siya sa paglakad.

"Pat, sige na sundan mo na siya at kausapin mo" utos ni Borj Araque

Dali-dali akong lumakad at hinabol si Philip. Patuloy ko rin siyang tinatawag ngunit hindi siya humaharap at patuloy din siya sa kanyang paglakad.

Binilisan ko ang aking paglakad hanggang sa naabutan ko siya. Kinuha ko ang kanyang kamay at hinablot siya.

"Ano ba Sir! Bitawan mo nga ako!"

"Ano ba ang problem Mr. Silverio?"

"Hindi ba obvious?!"

"Kung ano man ang iniisip mo, mali iyan"

"Oo nga. Tama ka nga. Mali nga ang lahat kaya nga aayusin ko na ang bawat gusot na ginawa ko!"

"What do you mean?"

"Just leave me alone. Uuwi na ako sa amin"

Bawal na Pag-ibig: Astig Kong Mahal 10


By: Prince Sky
Roxas City
E-mail: edterchellesoriano@gmail.com
Facebook: edterchellesoriano@yahoo.com


Habang patuloy ako sa pagsusubo ng pagkain kay Philip ay hindi pa rin tumitigil si Prince sa kanyang paglalambing at pag-aagaw ng eksena sa akin. Paminsan-minsan ay nahahalata ko na parang kulang na lang ay agawin na niya ang atensyon ni Philip sa akin.

"Prince! Diba may kasintahan ka sa atin? KAMUSTA naman kayo ng GIRLFRIEND MO? I'm sure MAHAL na MAHAL ka niya at hindi mo naman maidedeny na MAHAL na MAHAL mo rin siya." Paemphasize ko sa mga salitang iyon.

"Hahaha. Kanino mo naman iyan nasagip na balita kuya? Nakakatawa naman ang mga pinagsasabi mo?" sagot ni Prince habang patuloy sa pagsusubo rink ay Philip

Pinagmasdan ko si Philip pero parang namumula siya at pinipigilan ang sarili na magsalita.

"Eh ikaw kuya. Di ba may FIANCEE ka? Bakit hindi mo pa sundan ang magiging ASAWA mo. I'm sure MAHAL na MAHAL ka niya at hindi mo rin maidedeny na MAHAL na MAHAL mo rin siya!" mahabang sambit ni Prince

Hindi ako makasagot dahil parang iba na ang patutunguhan ng discussion namin. Nanahimik ako ngunit nakita ko si Philip na bahagyang nakatingin sa akin at ang kanyang mukha ay parang nadidismaya. Nagsalita bigla si Prince.

"Kaya ako sa iyo Bro, ang piliin mo ay iyong walang sabit."

(Parang nagpapalapad talaga ng papel si Prince. Hindi pwede!)

"Tama siya Philip. Piliin mo iyong walang sabit pero kaya kang BUHAYIN!" sambit ko habang nakatingin kay Philip.

"Talaga kuya? Buhayin? Hay naku Philip, aanhin mo iyang bubuhayin ka nga pero parang hindi ka naman kayang ipagmalaki. Palaging patago!"

"Teka! Pinariringan mo ba ako Prince?!"

"Huh? Anong ibig mo sa bihin kuya? Bakit tinatamaan ka ba?"

Nagkatinginan kami ni Prince na parang nagsisimulang magliyab ulit ang aming mga mata ng biglang binasag ni Philip ang aming bangayan.

"Tama na nga iyan. Parang nahihilo ako sa mga sinasabi niyo eh"

Munting Lihim 22

By: Mikejuha
Email: getmybox@hotmail.com
Facebook: getmybox@yahoo.com
Blog: michaelsshadesofblue.blogspot.com


Dali-dali kaming bumalik sa puntod ng aking mga magulang kung saan naroon si Lola Isyang at nagsimula nang magdasal. “Lola Isyang… pasensya na po sa abala. P-pero may nabanggit po kayo kanina at gusto ko po lamang linawin kung tama nga ang aking narinig.” Ang sambit ko.

Biglang napalingon sa amin si Lola Isyang. “A-ano iyon, Alvin?” ang tanong niya.

“Nasabi niyo po na ‘…tandang-tanda ko pa ang ang matinding saya sa mukha ni Itang noong ibinalita ko sa kanya na isang napakakisig at napakalusog na batang lalaki ang iniluwal niya’. Tama po ba?”

Nag-isip siya ng sandali. “I-iyan ba ang n-nasabi ko?”

“Opo… at alam ko pong Itang ang tawag ng mga tao sa aking inay Pacita” sabay lingon ko kay kuya Andrei na nanlaki rin ang mga mata sa napuna ko. “S-sino po ba ang nagluwal kay kuya Andrei? Ang inay Pacita po ba?” dugtong kong tanong.

Kitang-kita ko ang pagkagulat ni Lola Isyang sa aking tanong. Marahil ay hindi niya inaasahang mapansin ko ang sinabi niyang iyon na maaaring hindi rin niya sinadya. “A… e…” ang paunang naisagot niya na mistulang nag-isip sa sunod na sasabihin. “Ay… ito namang batang ito. I-iyang ang ibig kong bigkasin, hindi Itang. Aurea kasi ang pangalan ng inay ng kuya Andrei mo kaya Iyang ang tawag ko sa kanya. Hindi Itang, Iyang ang ibig kong bigkasin. Nagkamali lang ako.” ang dugtong pa niya.

Parang nadismaya naman ako sa sagot niyang iyon. Parang hindi ako kumbinsido. “Lola… hindi po Iyang ang tawag ng mga tao sa inay ko. Auring po… Wala pa po akong narinig na tumawag sa kanya ng Iyang. Ang inay Pacita lang po ang minsan ay tinatawag nilang Itang.” ang pagsingit naman ni kuya Andrei.

“A, eh… a-ako lang siguro ang tumatawag sa kanya ng Iyang.” ang sagot uli ng matanda.

“Lola… sabihin niyo na po ang totoo. Please po. Maawa po kayo sa amin ni kuya Andrei. Wala nap o ang mga magulang naming. Hinahanap po naming ang katotohanan.”

“A, e, e…” ang pautal-utal nang sagot ni Lola Isyang.

“Alam niyo po bang bago binawian ng buhay ang Tatay Berto, nasabi niya sa akin na hindi ko po tunay na mga magulang sina Nay Pacita at Tay Berto at ang tunay kong mga magulang ay sina Nay Auring at Tay Eloy? Naramdaman ko pong may sasabihin pa sana siya. Ngunit hindi na siya nakapagsalita pa. Nararamdaman ko pong g-gusto nilang ibunyag ang katotohanan sa akin ngunit hindi na niya nakayanan pa ang lahat at binawian na siya ng buhay. At ngayong nagkita tayo dito, naniniwala po ako na ginabayan niya kayo upang pumunta kayo sa oras na ito, upang magtagpo tayo, upang dito mismo sa harap ng kanilang puntod ninyo sasabihin sa amin ang katotohanan. Kaya po… Lola Isyang, sabihin niyo na po ang totoo. Nagmamakaawa po ako. Saksi ang mga magulang naming, Lola na nahirapan po kami ng kuya Andrei ko…”

Munting Lihim 21

By: Mikejuha
Email: getmybox@hotmail.com
Facebook: getmybox@yahoo.com
Blog: michaelsshadesofblue.blogspot.com


“Itayyyyyyyy!!! Itayyyyyyyy!!! Itayyyyyyyyyyyy!!!” ang pagsisigaw ko habang hinawak-hawakan ko ang kanyang braso at pilit na ikinilos ang katawan niya.

Ngunit hindi na niya ako sinagot pa.

“Duktor! Duktorrrrrrrr!” ang pagsisigaw ko. Halos puputok na ang aking baga at lalamunan sa tindi ng aking pagsisigaw.

Dali-daling pumasok ang mga duktor at pilit nilang ni-revive ang paghinga ng itay. Ilang beses din nila itong binigyan ng electric shock ngunit wala na talagang palatandaan na buhay pa ang itay.

“I’m sorry…” ang sambit ng duktor sabay muestra sa mga nurse na ipalabas na lang ang bangkay ng itay at dalhin ito sa kanilang morgue.

Ang sakit. Sobra. Iyon bang nakikita mo ang iyong magulang na wala nang buhay, hindi ka na naririnig, hindi na nakakagalaw. Mistulang isang bagay na lamang siya na walang saysay. At ang sakit na naramdamn ko ay hindi lang dahil sa pagkawala niya at ng inay kundi nadagdagan pa ito sa iniwang pagbubunyag tungkol sa tunay kong pagkatao. Para bang hayun, nawala na nga sila, nag-iwan pa sa akin ng masakit na katotohanang itinatago nila sa akin sa napakahabang panahon. Parang lumabas na pinaglaruan lang nila ang buhay ko. Parang wala silang pakialam sa aking damdamin. Parang isang aso lang ako na inalagaan, walang pakiramdam at walang pakialam kung saan ang kanyang pinagmulan.

Halos hindi ako maaawat sa pag-iiyak sa harap ng labi ng aking itay, naghalo ang aking naramdaman: lungkot sa kanyang pagkawala at ang sama ng loob.

“Kam… huminahon ka. Lakasan mo ang iyong loob.” sambit ni Noah sabay yakap sa akin at tinapik-tapik pa ang aking likod.

“Ang sakit Noah. Parang hindi ko kaya. Bakit napakabigat nitong ibinigay na pagsubok sa buhay ko?”

Tahimik lang si Noah. Patuloy lang niya akong niyakap, pinakinggan ang aking paghikbi. Marahil ay dahil hindi naman niya talaga alam ang kasagutan sa tanong ko. At sino ba ang nakakaalam sa sagot? Wala.