Anino ng Kahapon 21

By: iamDaRKDReaMeR

Blog: unspokenwordsofdarkdreamer.blogspot.com

Facebook: www.facebook.com/arn.5HK

Facebook Group: www.facebook.com/groups/minahalnibestfriend

Twitter: twitter.com/iamDaRKDReaMeR

“Hello Christian…”

“Ron si Kuya Fred ‘to yung kasama ni Christian dati sa bahay,” ang bungad ng lalaki sa kabilang linya.

“O Kuya, kayo na po ba gumagamit ng number ni Christian?” takang tanong ko.

Anino ng Kahapon 20

By: iamDaRKDReaMeR

Blog: unspokenwordsofdarkdreamer.blogspot.com

Facebook: www.facebook.com/arn.5HK

Facebook Group: www.facebook.com/groups/minahalnibestfriend

Twitter: twitter.com/iamDaRKDReaMeR

“Hello Jane, nand’yan ba si Enzo kanina ko pa kasi s’yang tinatawagan kaya lang he’s not picking up my call.”  Ang medyo inis kong tanong dahil hindi nga nasagot ni Enzo ang tawag ko.

“Ano kasi Ron… Si Enzo…”  Hindi pa man natatapos ni Jane ang nais sabihin ay agad ko itong pinutol dahil nag-alala ako kung ano ang nangyari kay Enzo.

Anino ng Kahapon (19)

by: iamDaRKDReaMeR

DING DONG!

Agad kong kinuha ang wallet ko at tinungo ang pintuan.  Upang pagbuksan ang delivery boy.  Matapos  makuha ang pinadeliver ko ay bumalik agad ako sa kwarto.  Inilalabas kong paisa-isa ang mga pagkain ng makakita ako ng isang papel na nakatupi.

Inaayos ko na ang mga chips na binili ko ng dumating si Enzo.

“Ang dami naman masyado ng chips na binili mo, mukhang magdamagan ang panonood natin ng movie ha.” Bungad nito ng makapasok sa kwarto.

“Movie marathon diba?  ‘Pag movie marathon ba isang movie lang pinapanood mo?”, pang-aalaska ko dito.

Balik ang tingin ko sa papel na nakatupi.

“Ano yan, loveletter?”, balik alaska nito  sa akin.

Anino ng Kahapon (18)

by: iamDaRKDReaMeR

Isang lalaki ang nakaupo at nag-iisa sa isang sulok.  Pinakatitigan ko munang mabuti at kinilala baka mamaya mapahiya ako.  Pero hindi ako magkakamali dahil bigla siyang tumingin sa akin at nagguhit ng matamis na ngiti sa kanyang mga labi.  “Siya nga!” at agad ko itong nilapitan.

“Ikaw pala ang nagtext.  Musta na?”

“Ito OK naman ako.  Nung isang araw pa kitang kinokontak kaya lang out of coverage ka.  Nalaman ko na lang nagbakasyon ka pala,”  tugon ng kausap ko.

“Sandali!  Paano mo nga palang nakuha ng number ko?  At kailan ka dumating?  Ni hindi ka man lang nag-message sa akin na papunta ka pala dito para naman nakapaghanda ako. “

“Actually two weeks pa lang ako dito.  Nagpakuha ako ng visa sa kakilala ko.  Ayun OK pa nung unang linggo, halos hindi ako pakilusin sa loob ng bahay kaya lang nagkagulo kami kasi feeling ko sobra iyung singil niya sa akin.  Wala namang problema sa akin kaya lang nitong week na ‘to halos lahat yata kilos ko may bayad.  At kaya ako tumawag sa ‘yo kasi itatanong ko sana kung may alam kang bedspace dahil gusto ko na talagang lumipat.  Tutal hindi naman n’ya na siguro ako kargo dahil malaki na ako.  Sige na Ron oh… Tulungan mo na ko.  O, kung gusto mo naman, sa ‘yo na muna ako titira.  Please...” And here we go again the magic word PLEASE.  Ayaw ko talagang nagpi-please ang isang tao sa akin, kasi feeling ko hindi ko mahihindian.

Anino ng Kahapon (17)

by: iamDaRKDReaMeR

“Ladies and gentlemen, welcome to Ninoy Aquino International Airport, Local time is 3:00 o’clock in the afternoon and the temperature is 33 degrees celcius…” ito ang bungad ng flight attendant matapos lumapag ang eroplanong sinasakyan ko.  Hudyat na malapit ng pumarada ang aming sinasakyan sa entrada ng gate na aming lalabasan.  Hudyat na rin ng pagharap ko sa paghanap sa aking sarili.

Ang sarap ng pakiramdam.  Kasama ko ang aking pamilya na matagal na ring nawalay sa akin.  Nagkamustahan, ibinigay ang mga pasalubong para sa mga kamag-anak.  I had my quality time with my parents and siblings.  Hindi ko masyadong ininda ang mga sakit na aking naranasan sa pag-ibig.  Masaya ako dahil kasama ko ngayon ang mga mahal ko sa buhay.  Ngunit may mga pagkakataong nakakalusot pa rin ang kalungkutan upang bisitahin ako.

Naging maayos ang unang dalawang linggo ng aking pagbabakasyon.  May mga araw na gumagala ako kasama ng mga dati kong kasamahan sa trabaho.  Gimik dito, gimik doon ang ginawa ko upang libangin ang sarili.  Nandyang ayain ko ang buong pamilya upang mag outing.  Lahat ng paraang alam ko upang makalimot ay ginawa ko na.  Ngunit nakalimutan ko ang tunay na pakay ko kung bakit ako nagbakasyon.  At ito ay ang hanapin ang sarili ko, ang hanapan ng kasagutan ang nararamdaman ko.

Anino ng Kahapon (16)

by: iamDaRKDReaMeR

Isang linggo matapos magpadesisyunan kong bumangon muli at ipagpatuloy ang buhay ko ay naging maayos na rin ang sitwasyon ko.  Hindi na rin ako masyadong umiinom upang mapagtagumpayan ang sakit na aking nararamdaman.   Marahil nga ay handa na akong muling humarap sa hamon ng buhay.  Ipinagpatuloy ko ang aking buhay ng may bagong pag-asang tinatanaw.  Laking pasasalamat ko na rin sa aking kaibigan na si Jane dahil kung hindi sa kanya hindi ko makikita ang ganda ng buhay at ng mga bagay na nakapaligid sa akin.  Sadyang nabulag ako ng aking kalungkutan at ng sakit na aking naramdaman.

Pilit kong itinatayo ngayon ang sarili ko mula sa pagkakadapa.  Wala na akong maaaring maasahan sa pagkakataong ito kundi ang sarili ko na lang.  Tuluyan na rin akong lumayo kay Lee at pinipilit ko namang kalimutan ang mga bagay nakapagbabalik ng lungkot at sakit sa aking puso.  Unti-unti kong ibinabalik ang sigla sa aking pagkatao sa tulong na rin ng sarili ko.  Siguro tama nga ang ang taong nakausap ko sa aking panaginip.  I need to let go of my past para makapagsimula ako ng bagong buhay.

Anino ng Kahapon (15)

by: iamDaRKDReaMeR

Tok... Tok... Tok...

"Christian... Christian... Hoy tanghali na di ka ba papasok ngayon?"  ang tawag ng isang pamilyar na boses mula sa labas ng kwarto.  Naalimpungtan ako sa aking narinig.  Agad kong ibinaling ang aking tingin kung may katabi ako sa kama.  Nalungkot ako ng makita kong mag-isa lang ako sa kwarto at ang kamang hinihigaan ko ngayon ay ang sarili kong kama.  It seemed so real.  Kahit yung mga simpleng detalye nung kasama ko si Ron, totoong totoo ang lahat sa aking alaala.

"Hoy Christian! Di ka ba papasok?" ang sigaw ng kasamahan ko sa bahay na kasama ko rin sa work.

"Papasok ako. Mauna na lang kayo. Magtataxi na lang ako." ang tugon ko.

Habang nag-aayos ako ng sarili ay hindi pa rin maalis sa aking isipan ang aking panaginip.  Ang kanyang ngiti, ang mga kislap sa kanyang mga mata ng magkabati kami, ang kanyang nakakahawang pagtawa, at lahat ng positibong bagay at katangian nya.  Lalong lumakas ang loob ko na makipagbati na kay Ron.  At ngayon yun.  Haharapin ko na kung ano man ang magiging resulta nito.

Anino ng Kahapon (14)

by: iamDaRKDReaMeR

I started thinking how will I win back Ron.  Kailangan bago  pa kami magkita dapat malinaw na ang utak ko at dapat handa na ako sa maaaring mangyari sa aming pagkikitang muli.  I want this day to be very special that he may not forget.

"I need to prepare a wonderful dinner for me and Ron.  Tama, magpapaluto ako sa mga kasama ko dito sa bahay then I will fetch him from work.  I need to do this para magkaayos na kami hindi ko kayang patagalin pa ang pangungulila ko sa kanya.  Mali, baka hindi sya sumama if gawin ko yun.  I need to think of something na pwede syang mapapunta dito."  Ito ang mga katagang sinasabi ko sa sarili ko habang nag-iisip kung ano nga ba talaga ang gagawin kong approach kay Ron.

"Christian, I want this file to be double checked."  Napatigil ako sa pag-iisip dahil na rin sa nagulat ako at nasa harapan ko na pala ang boss ko habang ako ay tulala.

"Huh! What is it Sir?" Ang naguguluhan kong tanong.

Anino ng Kahapon (13)

by: iamDaRKDReaMeR

Si Christian...

How can I forget the first time I saw this person who caught my attention, that was when I went to Qeshm Iran para mag exit for visa change, a very simple looking guy yet very appealing.  I know na hindi ito ang first time ko na maattract sa kapwa ko lalaki pero iba ang feeling ko ng makita ko ang taong ito.  "I want him to be part of my life."  Ito ang unang pumasok sa isip ko.  Kaya naman kahit na medyo naiilang ako ay pilit ko pa rin siyang nilapitan upang makipagkilala.  Kahit pa ang puso ko ay kumakabog na halos ikabingi ko ang tibok nito dahil na rin sa kanyang presensya.  At ng magkausap kami ay sobrang saya ang aking naramdaman dahil tila isang puwang sa pagkatao ko ang napunan.  Hindi ko mawari kung bakit, pero ang alam ko iba ang pakiramdam ko ng makausap ko sya at lalo pa ng iguhit nya ang napakaganda nyang mga ngiti.  Isang ngiti na sadyang nakakahawa.  Kaya pinilit ko ang sarili ko na sumabay sa kanya at doon na nagsimula ang aming pagkakaibigan.

Habang hinihintay namin ang eroplanong aming sasakyan ay nagkwentuhan muna kami.  Getting to know stage siguro para sa akin.  Hanggang sa pagsakay namin ay tinabihan ko pa rin sya at pagdating sa hotel ay pinilit kong makasama ko sya sa room.  Ito rin naman ang napagkasunduan namin while we were waiting for the plane.  Sobrang saya ang aking naramdaman nung pumayag ang receptionist ng hotel na magkasama kami sa iisang room.

Anino ng Kahapon (12)

by: iamDaRKDReaMeR

Simula nga ng iniwan ako ni Christian ay bumalik ako sa pag-inom at paghang-out sa mga bar gabi-gabi upang makalimot. Ilang beses ko rin syang sinubukang kausapin ngunit lagi akong bigo. Lagi na lang nitong kinacancel ang tawag ko at kung magsesend naman ako ng text messages ay wala naman akong nakukuhang reply.

“Hindi ka ba napapagod at nagsasawa sa ginagawa mo?” ang tanong ng boses mula sa aking likuran.

"Kung kapaguran lang pagod na pagod na ako. Kung kasawaan lang sawang sawa na ako. Dahil paulit ulit na lang nangyayari sa akin ang masaktan pero anong magagawa ko hindi ko maiwasang hindi isipin ang nangyari sa akin. Hindi ko alam kung sadyang pinaglalaruan ako ng tadhana o talagang wala lang akong swerte sa pag-ibig.” Ang malamig kong wika.

“Sa pag-ibig hindi mo maiiwasang hindi masaktan dahil kakambal na nito ang pagluha. Tandaan mo, kapag nagmahal ka, hindi lang puro saya ang mararamdaman mo dahil kakambal na nito ang sakit. You are still young, there are lots of possibilities and chances na darating pa sa yo. But for now, all you have to do is to accept the reality. It will help, masakit nga lang pero pagnatutunan mo ng tanggapin ang katotoohanan makakalimot ka din sa mga bagay na pinagdadaanan mo. And don't forget to always wear your smile. It will surely attract good vibes. There are many things in life worth smiling for. Keep Smiling. Cute ka pa naman. Pumapangit ka kapag malungkot ka. Kaya smile ka na ha. Ampangit mo na eh ”

Anino ng Kahapon (11)

by: iamDaRKDReaMeR

"Don't worry nandito na ako at hindi na kita iiwan pang muli.  Mahal na mahal kita Ron at hindi magbabago ang feelings ko para sa yo."  ang sarap pakinggan ng mga salitang ito.

"Ron... Ron... Ron..." ang tinig ni Lee habang ginigising ako.  “Nasa bus station na tayo ng Abu Dhabi.”

Panaginip lang pala ang lahat. Bakit? Sana totoo na lang.  Masaya na ako eh.  Yakap ko na sya at yakap na nya ako. Bakit bumalik na naman ako sa katotohanang wala sya?

“Tara na Ron para makapag pahinga ka na ng maayos sa bahay.” Ang pag-aya ni Lee sa akin.

Agad akong tumayo mula sa pagkakaupo upang makababa na ng bus.  Pagkababang pagkababa agad kaming kumuha ng taxi upang makauwi.

Ilang saglit pa ay narating na namin ang tinutuluyan ko.  Agad kong binuksan ang kwarto ko ngunit bakit parang bukas ang pinto.  Ako lang ang may susi nito at si…

Anino ng Kahapon (10)

by: iamDaRKDReaMeR

“Hello po good afternoon si Christian po?” Ito ang tanong ko sa mga kasamahan nito sa bahay nung pagbuksan ako ng pinto.

“Ay ikaw pala. Wala na si Christian dito lumipat na sya ng bahay.  Hindi ba nasabi sa 'yo?” ang paliwanag sa akin ng isa sa mga tao sa sala.

“Ay ganon po ba? Kaylan po ba sya dumating? Hindi po kasi sya tumawag sa akin eh.”

“Last week pa.  Last Thursday sya lumipat kaya lang di ko alam saan sya nakatira ngayon eh.”

“Sige po maraming salamat.”

Agad akong umalis dahil dama ko na anumang saglit ay bubuhos ang luha ko at hindi nga ako nagkamali.  Nakakailang hakbang pa lang ako ay malaya ng dumadaloy ang tubig sa aking mga mata tungo aking pisngi.  Halos manlabo ang aking paningin dahil sa mga luhang dumadaloy sa aking mga mata.  “Bakit nagawa nyang maglihim sa akin? Bakit hindi nya sinabi na nakabalik na sya? Nasan na kaya sya ngayon?” ang paulit ulit na tanong na tumatakbo sa aking isipan.  Katanungang hindi ko pa alam ang kasagutan.  Huminto ako sa isang taxi stand at agad kong kinuha ang aking telepono sinubukan kong tawagan ang number ni Christian ngunit not working number na ito.  Makailang ulit kong sinubukan ngunit wala talaga, hindi na gumagana ang number nya.  Nawawalan na ako ng pag-asa hanggang sa naisip ko na puntahan ang opisina kung saan sya nag tatrabaho kaya naman agad akong pumara ng nagdaang taxi at tinungo ito.  Kinakabahan ako sa aking gagawin hindi ko alam kung ano ang maaari kong madatnan sa aking pupuntahan pero lakas loob pa rin akong tumuloy.

Anino ng Kahapon (09)

by: iamDaRKDReaMeR

“Hello…”  ang pupungas pungas kong sagot.

Nanatiling tahimik ang nasa kabilang linya.

“Aren’t you gonna talk or I will hang up?” ang inis kong wika.

“Ron, hindi ko kasi alam kung ano ang sasabihin ko basta ang alam ko lang gusto kong marinig ang boses mo. “ ang boses sa kabilang linya na tila lasing.

“Lee?”

“Ako nga. Ron hirap na hirap na ko. Please give me another chance I will prove to you how much I love you.  Di ko pala kayang wala ka sa akin.  Masakit Ron sobrang sakit.  Please.  I’m begging you.” Ang pagsusumamo nito sa akin.  Dinig ko ang bawat hikbi nito.  Alam kong naawa ako ngunit kaylangan kong pigilan ang sarili ko.  Mahal ko na si Christian at ayaw kong magkasira kami.

“Lee enough na, you have caused me so much pain. And now I am having trouble with my boyfriend because of you.  Gusto ko ng mamuhay ng tahimik.  Kaya please lang stop calling me you’re making things complicated.” Ang may kataasan kong boses na tugon dito.

Anino ng Kahapon (08)

by: iamDaRKDReaMeR

“Excuse me.” Ang wika ko sa isang lalaking nakatalikod at namimili.

“Ron.” Ang wika ng natulalang lalaki sa akin.

Natulala ako sa aking nakita.  Bakit kung kalian nakalimutan ko na sya at kung kalian tinanggap ko na si Christian at tsaka naman makikita ko ang taong naging sanhi ng pighati ko ng mga nakalipas na buwan.

“Ako nga wala ng iba!” ang sarkastiko kong tugon.

“Kamusta ka na?” tanong ni Lee.

“After we broke up? Just simply plain miserable and now moving on with my new life.   Happy with my answer?  Now if you will excuse me I need to look for my boyfriend.  Oh! There he is. Excuse me.” Ang mapangbuska kong wika dito pero imbis na paalisin na ako.

“Ron, can we talk?”

Anino ng Kahapon (07)

by: iamDaRKDReaMeR

Hindi naging madali ang aming pagsasama ni Christian ngunit lagi pa rin niya akong iniintindi at inuunawa sa mga naging kilos ko dahil sa totoo lang hindi madaling limutin ng tulad ni Lee.  Alam kong darating din ang araw na buong-buo ko ring mamahalin ang taong nagmamahal sa akin ngayon.

Lumipas ang ilang buwan ng pakikibaka sa paglimot ko sa nakaraan at paghahanap ng trabaho sa tulong ni Christian.  Natanggap ako sa isang trading company at nagtatrabaho na bilang Admin Assistant/Secretary.  Naging madali lang sa akin ang paghawak sa trabaho more on clerical works lang naman kaya madali na para sa aking gampanan ang trabahong naibigay sa akin.

Si Christian ay hindi pa rin pumapalya sa pangako nya na tutulungan akong makalimot at sa totoo lang natutuon na ang atensyon ko sa kanya unti-unti ko ng nalilimutan ang sakit.  Sigruo kung matagal ko ng tinanggap si Christian malamang naghilom na ang sugat ng kahapon.

Isang gabi habang nagmumuni muni ako sa naging desisyon ko biglang nagring ang telepono ko at ng tignan ko ay si Christian ang tumatawag.  Walang palya araw-araw tumatawag sya para lang mangamusta at magkwento ng nangyari sa araw nya.

Anino ng Kahapon (06)

by: iamDaRKDReaMeR

"Siguro kaya tayo iniiwanan ng mga mahal natin dahil may darating pang ibang mas magmamahal sa'tin - 'yung hindi tayo sasaktan at paasahin...'yung magtatama ng lahat ng mali sa buhay natin".

(Line from the movie One More Chance)

Talaga nga naman pag biniro ka ni tadhana hindi ka makakaiwas.  Hindi ko rin naman alam kung sinadya rin ng ungas na toh na ang movie na hiniram ay talagang pwede kong ikabreakdown.   Pero wala akong magawa alangan namang iwan ko syang mag-isa na manood ng movie.  Tiis-tiis lang ako sa bawat scene ng movie.  Hanggang sa nakita ko na lang ang sarili ko na tumutulo na naman si luha.  Feeling ko ako si Basha dahil sa umaasa pa rin ako na may pag-asa pa kami ni Lee pero sa totoo lang wala na.  Sana madali lang ayusin o buuin ang pusong sugatan at pirapiraso, pero hindi. Sana sa bawat patak ng luha sa aking mga mata kasabay nun ang pagbura ng mga alaala ng kahapon, pero hindi.  Sabi nila time heal all wounds pero kaylan pa ang tamang panahon para mabuo muli ako?

Hindi ko alam na habang umiiyak pala ako ay tinititigan na pala ako ni Christian.

Anino ng Kahapon (05)

by: iamDaRKDReaMeR

“Ikaw! Anong ginagawa mo dito?!” ang pasigaw kong untag kay Lee.  Kaya naman pala parang familiar ang mukha ng taong nakita ko kanina ang ex ko pala yun.   Matapos ko syang masigawan ay isang mabilis na kamao ang lumatay sa kanyang panga.  Hindi ko napigilan ang sarili ko ng mga sandaling iyon.  Hindi ako ang tipo ng tao na palaaway pero hindi ko alam saan nanggaling ang lakas ng loob upang saktan ang taong minsan kong minahal.  Dala na rin siguro ito ng pagkikimkim ko ng halos magdadalawang linggong galit at sakit.  Hindi agad nakakibo si Lee mula sa aking pagkakasapak hawak lang nya ang kanyang panga na tinamaan ng aking kamao.  Uundayan ko pa sana ng isa pa ngunit naawat ako ng mga taong nakakita ng pangyayari at agad naman akong pinalabas ng gwardiya.

“Tol… dito ako sa labas napaaway ako sa loob kaya ito tinaboy na ako ng gwardiya di na ako makakapasok.”  Ang pagtawag ko kay Christian upang ipaalam ang nangyari.

“Huh! Sige bayaran ko lang to tapos lalabas na ako.” Ang taranta nitong tugon sa akin.

Anino ng Kahapon (04)

by: iamDaRKDReaMeR

“Tol… nakakahiya man pero gusto ko sana yumakap sa yo habang natutulog katulad lang nung nagkasama tayo sa Qeshm.” Ang tila nahihiyang paghingi ng pahintulot sa akin.

Hindi ako sumagot bagkus hinayaan ko lang syang gawin yung gusto nya.

“Tol namiss ko tong gawin sa yo.  Alam kong nasasaktan ka sa nangyari sa inyo ni Lee.  Pero Tol tandaan mo may mga taong nasa paligid mo lang ang handang magmahal sa yo at handa kang tanggapin.”

“At sino naman yun ikaw?”  ang biglang sagot ko ng tila hindi alintana kung ano ang magiging reaksiyon ni Christian.

Tila nabusalan ang bibig ni Christian ng mga sandaling iyon hindi alam kung ano ang tamang sagot na kanyang itutugon.  Namagitan sa amin ang ilang minutong katahimikan ng bago pa niya nasagot ang tanong ko.

Anino ng Kahapon (03)

by: iamDaRKDReaMeR

“Oh, ready na para sa magdamagang inuman?” ang bungad ni Christian.

“Hindi mo na ako dapat tanungin lagi akong handa.” Ang magiliw kong tugon at binuksan ang mp3 player ko at ikinabit sa speaker.  Since inuman tunog kalye ang inilagay kong playlist.  Para naman ganahan kaming lalo sa pag-inom.

Agad ng naming inumpisahan ang pag-inom.  Si Christian ang unang tumagay.  Ito ang unang pagkakataong makakasama ko si Christian sa inuman at one on one pa talaga.  Dahil simula nung makabalik kami galing ng Kish Island ay hindi na kami nagkita panay usap na lang sa telepono ang aming ginawa.  Sa kadahilanang iniiwasan ko talaga sya dahil ayaw kong masira ang pinakaiingatan kong relasyon kay Lee ngunit ganon pa rin ang nangyari nawala pa rin sa akin ang taong labis kong minahal.  Ang taong labis kong pinagkatiwalaan.  Ang taong malaki ang naging parte sa buhay ko.  Pero nangyari na ang nangyari.  Gustuhin ko mang balikan sya hindi na pwede.  Dahil may iba na syang mahal.

Anino ng Kahapon (02)

by: iamDaRKDReaMeR

“Kamusta naman ang pagkikita nyo ni Lyndon? Masaya ba? Katabi mo ba sya ngayon?” Ito ang tinig na nakagising ng tulog kong diwa.

“Huh? Anong pinagsasabi mo dyan?” ang inis kong sagot na ikinabalikwas ko sa higaan.

“Pwede ba Charlie nananahimik na ako pilit kong kinakalimutan ang mga nangyari sa akin. Ngayon kung wala si Lyndon sa tabi mo ngayon wag ako ang pagdiskitahan mo at hindi ko na para kausapin o makipag kita pa sa kanya!” galit na galit ako ng oras na iyon.  Sa dinami dami ng tatawag at mang iistorbo sa akin bakit sya pa at bakit sa akin pa nya hahanapin ang taong sanhi ng pagkawasak ko.

“Please Ron wag mo ng pagtakpan pa si Lyndon.  Alam kong nariyan sya.” Pagmamakaawa nito sa akin.

“Eh praning ka rin naman pala talaga noh? Sinabi na ngang wala sya dito at hindi ko na kinakausap ang boyfriend mo.  Ibinigay ko na nga sa yo alangan namang bawiin ko pa? at isa pa hindi na ako pumupulot ng bagay na tinapon ko na.” inis kong bigkas dito sabay baba ng tawag.